Wzorcowe rozwiązania w zakresie ścieżki awansu stanowiskowego poziomego

Wzorcowe rozwiązania w zakresie ścieżki awansu stanowiskowego (poziomego) Awans poziomy Administracja Księgowość Pion produkcji Starszy specjalista Starszy technolog księgowy Specjalista księgowy Technolog Samodzielny referent / Analityk Księgowy Mechanik Referent Młodszy księgowy Młodszy mechanik Stażysta

Wzorcowe rozwiązania w zakresie ścieżki awansu pionowego Awans pionowy Administracja Pion produkcji Dyrektor pionu Kierownik działu Kierownik wydziału Kierownik sekcji Kierownik zmiany Mistrz X Brygadzista

Style kierowania Styl kierowania to całokształt sposobów oddziaływania przełożonego na podwładnych w celu skłonienia ich do wypełniania ról organizacyjnych. Podstawowe style kierowania (wg R. Lippitt’a i K. White’a) • Styl autokratyczny • Styl demokratyczny • Styl bierny (nie ingerujący, laissez-faire)

Styl kierowania Główne cechy orientacja wyłącznie na zadania, l kierownik oczekuje bezwzględnego podporządkowania, l mała swoboda działania, l oddziaływanie motywacyjne poprzez kary (rządy l Autokratyczny „twardej ręki”). orientacja na pracowników, l dążenie do stworzenia dobrej atmosfery pracy, l delegowanie uprawnień, l partycypacja w zarządzaniu. l Demokratyczny brak orientacji zarówno na zadania, jak i pracowników, l unikanie podejmowania decyzji, l pozostawianie pracowników samym sobie, l niewypełnianie podstawowych funkcji kierowniczych. l Bierny

Komunikowanie w organizacji Komunikowanie jest dynamicznym procesem dwustronnym przekazywania informacji w formie symbolicznej poprzez odpowiednie kanały, miedzy nadawcą a odbiorcą, dzięki czemu mogą oni nawiązywać kontakt ze sobą. Komunikowanie jest głównym procesem organizacyjnym polegającym na wymianie informacji między różnymi uczestnikami, wiążący z sobą jednostki organizacyjne firmy i firmę z otoczeniem.

Elementy procesu komunikacji: • nadawca i odbiorca, • układ odniesienia, • informacja (komunikat), • kod, • kanał informacyjny, • luka informacyjna, • zakłócenia, • sprzężenie zwrotne.

Proces komunikowania: Treść Kodowanie Informacja (komunikat) Luka informacyjna Sprzężenie zwrotne Dekodowanie Treść

Kanały komunikacyjne: Kanał komunikacyjny to sposób porozumiewania się (przekazywania informacji) pomiędzy nadawcą a odbiorcą. Wyróżnia się następujące kanały komunikacji: 1) komunikowanie ustne: • bezpośrednie („twarzą w twarz”, obrady, negocjacje), • pośrednie (za pośrednictwem telefonu, telewizji, sieci komputerowej), 2) komunikowanie pisemne (raporty, notatki, tekst na ekranie komputera), 3) wizualne (za pomocą wykresu, schematu, video).

Kanały komunikacyjne:

Formy komunikacji w organizacji • pionowa, płynąca w górę i w dół organizacji, zwykle wzdłuż linii służbowego podporządkowania, • pozioma, pomiędzy pracownikami tego samego szczebla w hierarchii organizacyjnej (mostek Fayola), • jako określona sieć komunikacyjna, • komunikacja nieformalna (winorośl).

Sieci komunikacyjne: 3 4 2 1 „Koło od wozu” 5 2 3 1 5 „Okrąg” 4 „Y” 2 4 3 3 5 2 2 1 4 5 1 3 1 4 5 „Każdy z każdym” „Łańcuch”

Zasady poprawnego komunikowania Sukces w komunikacji werbalnej zależy od: • umiejętności wzbudzenia sympatii u innych ludzi podczas komunikowania, • umiejętności przekonania do swoich racji, • umiejętności oddziaływania na określone zachowania innych osób.

Umiejętność wzbudzenia sympatii u innych ludzi podczas komunikowania • wykazuj szczere zainteresowanie swoim rozmówcą, • uśmiechaj się, • pamiętaj, że czyjeś nazwisko to najważniejszy dla niego dźwięk w danym języku, • bądź dobrym słuchaczem, pozwól mówić innym, • mówcie o tym co interesuje waszego rozmówcę, • odnoście się z należytym szacunkiem do waszego rozmówcy.

Umiejętności przekonania do swoich racji • jedyny sposób by wziąć górę w sporze - to unikać go, • przejawiajcie szacunek dla poglądów współrozmówcy; nigdy nie mówcie mu, że nie ma racji; • jeśli nie macie racji przyznajcie to szybko i zdecydowanie, • od samego początku trzymajcie się przyjaznego tonu rozmowy, • pozwólcie aby przez większą część rozmowy mówił wasz rozmówca, • sprawcie aby wasz współrozmówca uważał, że dana myśl pochodzi od niego,

Umiejętności oddziaływania na określone zachowania innych osób • zacznijcie od pochwały i uznania zalet współrozmówcy, • wskazujcie na błędy nie na początku rozmowy ale na końcu, • najpierw powiedzcie coś o własnych błędach a dopiero potem krytykujcie rozmówcę, • pozwólcie innym uratować swój prestiż, • wyrażajcie ludziom pochwały z powodu nawet najmniejszych nawet osiągnięć i utwierdzajcie ich w przekonaniu, że zauważacie każdy ich sukces.

Umiejętności oddziaływania na określone zachowania innych osób cd. . . • wydawajcie ludziom dobre opinie, które oni będą starali się potwierdzać, • uciekajcie się do zachęty, • starajcie się aby ludzie byli radzi wykonywać to co proponujecie.

Zasady organizowania zebrań • przychodzić punktualnie na zapowiedzianą godzinę, • trzymać się punktów przewidzianych w porządku dziennym, • nie przerywać innym osobom prezentującym swoje opinie, • wyrażać swoje opinie w sposób nie wyszydzający nikogo, • mówić jasno, krótko i precyzyjnie, • wyrażać szczerze i inteligentnie wszystkie opinie mogące pomóc grupie osiągnąć postęp w jej różnorodnych zadaniach, • utrzymać czystość i przyjemny wystrój w miejscu zebrań.

Kontrola w zarządzaniu jest systematycznym procesem polegającym na ustaleniu norm działania, porównania ich z postępami oraz podejmowania działań korekcyjnych, gdy jest to potrzebne, by zbliżyć wyniki do planów i oczekiwań.

Funkcje kontroli: l l l Informacyjna - polegająca na sygnalizacji stopnia realizacji zadań, efektów i nieprawidłowości. Profilaktyczna – zabezpieczenie przed występowaniem nieprawidłowości. Korygująco - ochronna – mająca za zadanie przywracanie stanu pożądanego. Kreatywna – której celem jest skłanianie do lepszych rezultatów. Instruktażowa – likwidowanie odchyleń i podpowiadanie rozwiązań. Motywująca – wywoływanie zamierzonych zmian w postawie kontrolowanych.

Rodzaje kontroli: l Wstępna (prewencyjna), l Bieżąca (sterująca), l Ex post.

Główne obszary kontroli w zarządzaniu przedsiębiorstwem: 1. Zarządzanie finansami przedsiębiorstwa: l l struktura kapitału, przychody, koszty, płynności finansowa. 2. Działalność operacyjna: l l dostawy i zapasy, harmonogramy prac, normy i koszty działalności, jakość i poziom wykonania zadań. 3. Zasoby ludzkie: l l l dyscyplina pracy, koszty pracy, wydajność pracy.

Proces kontroli: 3 Porównanie rzeczywistego poziomu wykonywania zadań z normami 4 Podjęcie działań korekcyjnych 2 1 Określenie norm Wykonanie zadań Dokonanie pomiaru rzeczywistego poziomu wykonywanych zadań

Zasady właściwie prowadzonej kontroli: l l l l Ścisłość Aktualność Obiektywizm i zrozumiałość Koncentracja na strategicznych punktach kontroli Realizm ekonomiczny i organizacyjny Koordynacja Elastyczność Adaptacja przez członków organizacji

Prawo Pareto „Szereg zjawisk społeczno-ekonomicznych podporządkowanych jest sytuacji, w której zaledwie ok. 20% elementów zbiorowości niejednorodnej daje, aż ok. 80% rezultatów” [V. Pareto]. Prawo Pareto ma zastosowanie jednie w przypadku zbiorowości niejednorodnych.

Metoda ABC Metodę ABC stosuje się w celu określenia najistotniejszych elementów w całej zbiorowości z punktu widzenia określonego kryterium. Etapy metody: 1. Obserwacje i rejestracja faktów lokreślenie elementów populacji podlegającej badaniu (np. detale, wyroby, stanowiska pracy, narzędzia itd. ) lustalenie wartości cechy charakteryzującej poszczególne elementy populacji i stanowiących kryterium badania (np. zyskowność, wielkość kosztów, ilość sprzedaży, ilość usterek itd. ) 2. Klasyfikacja danych uzyskanych w toku rejestracji 3. Sporządzenie wykresu ABC

Rys. Krzywa Pareto