WOPR WOPR 601 — 100 — 100 WODNE

WOPR

WOPR 601 - 100 - 100

WODNE OCHOTNICE POGOTOWIE RATUNKOWE ZNAK

STATUT - Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, zwane dalej WOPR, działa na podstawie Ustawy o kulturze fizycznej, ustawy Prawo o stowarzyszeniach i innych przepisów z zakresu ratownictwa wodnego oraz na podstawie statutu. - WOPR jest specjalistycznym stowarzyszeniem kultury fizycznej o zasięgu ogólnokrajowym, działającym na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, z siedzibą władz centralnych w Warszawie. - WOPR posiada osobowość prawną i jest zarejestrowane w Krajowym Rejestrze Sądowym. - WOPR opiera swoją działalność na pracy społecznej członków. - WOPR może zatrudniać pracowników. - WOPR może prowadzić działalność gospodarczą na ogólnych zasadach określonych w odrębnych przepisach prawa. - Dochód z działalności gospodarczej WOPR służy realizacji celów statutowych.

CELE I SPOSOBY DZIAŁANIA Celami WOPR jest organizowanie pomocy oraz ratowanie osób, które uległy wypadkowi lub narażone są na niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia na wodach. WOPR realizuje swoje cele w szczególności poprzez: Organizowanie pomocy oraz ratowania osób, w tym udzielanie pierwszej pomocy medycznej; Współdziałanie z organami administracji rządowej, samorządowej i innymi podmiotami zainteresowanymi obronnością państwa, bezpieczeństwem powszechnym, porządkiem publicznym oraz ochroną cywilną i środowiska wodnego; Udział w operacjach i prowadzenie lub udział w akcjach ratowniczych podczas zagrożeń powszechnych, katastrof naturalnych i awarii technicznych, w tym powodzi i pożarów na wodach; Programowanie i prowadzenie profilaktycznej działalności w zakresie bezpieczeństwa osób na wodach; Ujawnianie zagrożeń bezpieczeństwa osób pływających i kąpiących się; Dokonywanie przeglądów kąpielisk, pływalni i parków wodnych oraz występowania do organów administracji samorządowej i innych podmiotów o nakazanie usunięcia zagrożeń, jak również o wstrzymanie eksploatacji albo zamknięcie obiektów lub urządzeń; Występowanie do kierowników obiektów i urządzeń wypoczynkowych, sportowych, rekreacyjnych i turystycznych oraz do organizatorów imprez w dziedzinie kultury fizycznej, rekreacji i sportu z pisemnym lub ustnym wnioskiem o usunięcie stwierdzonych zagrożeń bezpieczeństwa osób, na swoim terenie działania lub o wstrzymanie eksploatacji;

CD Wydawanie zaświadczeń bezpieczeństwa kąpielisk, pływalni i parków wodnych; Ustalanie programów kursów i szkoleń specjalistycznych z zakresu ratownictwa wodnego; Organizowanie oraz przeprowadzanie szkolenia służby ratowniczej; Nadawanie stopni ratowniczych oraz określanie uprawnień do prowadzenia działań ratowniczych, w zależności od posiadanych kwalifikacji; Krzewienie etyki ratowników wodnych i umacnianie więzi organizacyjnej członków; Nauczanie i doskonalenie umiejętności pływania; Egzaminowanie i wydawanie dokumentów oraz odznak potwierdzających umiejętność pływania; Inicjowanie i podejmowanie prac badawczych w zakresie bezpieczeństwa na wodach; Prowadzenie rejestracji i badań technicznych własnych statków ratowniczych; Wymianę doświadczeń i współpracę z pokrewnymi stowarzyszeniami krajowymi i zagranicznymi oraz społecznościami międzynarodowymi; Prowadzenie działalności sportowej, rekreacyjnej i turystycznej; Świadczenie usług z zakresu ratownictwa wodnego; Prowadzenie działalności gospodarczej we własnym zakresie i poprzez udział w innych przedsięwzięciach, mających na celu uzyskanie środków na realizację zadań statutowych. Wydawanie ekspertyz i opinii z zakresu bezpieczeństwa wodnego, w tym dla środków przydatnych w ratownictwie wodnym;

WŁADZE WOPR Najwyższą władzą WOPR jest Zjazd Krajowy WOPR. Władzami centralnymi WOPR są: zarząd, zwany dalej Zarządem Głównym WOPR, komisja rewizyjna, zwana dalej Główną Komisją Rewizyjną WOPR, sąd koleżeński, zwany dalej Sądem Honorowym WOPR.

HISTORIA

Pierwsze nauczanie pływania zorganizowano w starożytnym Rzymie. Pływanie traktowane było jako jeden ze środków prowadzących do prawidłowego rozwoju fizycznego. Starożytnych czasów sięgają też zapisy o ratowaniu życia ludzkiego. W 1767 roku powstało pierwsze na świecie w Amsterdamie towarzystwo ratowników wodnych - Towarzystwo Ratowania Ludzi Utopionych. W 1775 r. z inicjatywy ks. Adama Czartoryskiego wydano w Warszawie pierwszą w języku polskim broszurę o ratowaniu ludzi. Najstarszym polskim źródłem informacji o ratowaniu na wodach jest zapis z 1604 r. o ufundowaniu w Sandomierzu przez Hieronima Gostomskiego klasztoru i szpitala, którego zakonnicy mieli między innymi za zadanie niesienie pomocy ofiarom Wisły. Pod koniec XVIII wieku powołano w Krakowie Pogotowie Ratunkowe dla tonących, a w 1820 roku we Lwowie wydano książkę pt. "Nauka i sztuka pływania", w której autor Karol Hojnic opisuje między innymi metody holowania ratowanych. W 1839 roku na terenie Królestwa Polskiego wydano przepisy, które dopuściły stosowanie resuscytacji (ożywienie). Pierwszą organizacją na ziemiach polskich było powstałe w 1894 roku w Kaliszu "Cesarskie Towarzystwo Ratowania Tonących" W 1908 roku działało w Warszawie Petersburskie Towarzystwo Ratowania Tonących, które niosło pomoc wszystkim korzystającym z wody w rejonie Warszawy. W 1926 roku Polski Związek Pływacki powołał Komisję ds. Ratownictwa Wodnego z siedzibą w Siemianowicach. W 1959 roku utonęły 1133 osoby (25% to wypadki utonięcia nieletnich) i wówczas zrodziła się idea stworzenia służby ratownictwa wodnego. W latach 1964 - 1965 trwała ożywiona dyskusja w prasie i radiu, czy WOPR ma być samodzielną organizacją czy też nie. W dniach 6 i 7 listopada 1965 roku odbył się w Poznaniu I sejmik WOPR. W trakcie sejmiku wytyczone zostały cele i zakres działania WOPR W latach 1965 - 1969 wprowadzono regulaminy, instrukcje i programy szkolenia, a także opracowano projekt programu działania

W 1962 r. Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe liczyło 6021 tysięcy członków, w 1984 r. - ponad 70 tysięcy, w 1998 r. - 62 481, w 2003 r. około 64,5 tysięcy.

Do WOPR zgłaszają się szerokie rzesze młodzieży, z której najsprawniejsi, najbardziej odpowiedzialni i zaangażowani zostają ratownikami wodnymi, pozostali doskonalą swoje umiejętności pływackie, mają szansę uprawiania sportu i rekreacji ruchowej.

W – WYCHOWUJE O – ORGANIZUJE P – POMAGA R - RATUJE

SPRZĘT JAKI POSIADA WOPR DZIELIMY NA:

RATUNKOWY PŁYWAJACY MEDYCZNY SZKOLENIOWY SYGNALIZACYJNY POMOCNICZY

WOPR NALEŻY DO MIEDZYNARODOWEJ ORGANIZACJI ZRZESZAJACEJ RATOWNIKÓW INTERNATIONAL LIFE SAVING

STATYSTYKI

Liczba osób które utonęły w 2006 r., wynosi 596 , w tym na wodach ogólnodostępnych 596 , uratowano 1723 osoby. DANE za 2005 r.: Wiek osób, które utonęły do lat 7 26 8 - 14 lat 34 15 - 18 lat 47 19 - 30 lat 86 31 - 50 lat 173 powyżej 50 lat 200 Trzeźwość osób, które utonęły (jeżeli ustalono) trzeźwi 108 pod wpływem alkoholu 182 pod wpływem środków psychotropowych i środków zastępczych 2 w pozostałych przypadkach nie ustalono Teren wypadku tonięcia miasto 432 wieś 274

Najczęstsze okoliczności wypadków utonięcia kąpiel w miejscu niestrzeżonym, lecz nie zabronionym 113 kąpiel w miejscu zabronionym 52 kąpiel w miejscu wytyczonym, lecz nie strzeżonym 10 kąpiel w miejscu wytyczonym i strzeżonym 5 zabawa nad wodą dzieci bez opieki dorosłych 24 zabawa nad wodą dzieci w towarzystwie dorosłych 3 wywrócenie się jednostki pływającej 75 wypadnięcie za burtę 24 nieostrożność podczas łowienia ryb 36 nieostrożność podczas przebywania nad wodą 66 załamanie się lodu podczas zabawy dzieci 3 przechodzenie, przejeżdżanie po lodzie 11 ratowanie osoby tonącej 4 inne okoliczności wypadku 104 brak danych 176

Wypadki utonięcia w zależności od rodzaju zbiornika wodnego Morze 14 Rzeka 230 Jezioro 184 Zalew 60 Staw hodowlany 17 Staw, sadzawka 81 Glinianka 18 Basen przeciwpożarowy 3 Basen kąpielowy 3 Kanał 8 Torfowisko 1 Studnia 9 Rów melioracyjny 23 Inny rodzaj zbiornika 55

KONIEC Wykonał: Szymon Tomaszewski