Stan psychiczny w którym obecne są pewne

Stan psychiczny, w którym obecne są pewne charakterystyczne elementy na płaszczyźnie emocjonalnej, motywacyjnej, poznawczej lub behawioralnej, pojawiający się w sytuacji gdy jednostka jest lub wyobraża sobie bycie ocenianą przez inne osoby.

§ § § W sferze emocjonalnej: uczucie zażenowania, skrępowania, zakłopotania, często też lęku, Nie w pełni kontrolowane zachowania mające na celu doraźne ograniczenie lub uniknięcie tych przykrych emocji, które mogłyby podlegać ocenie, Koncentracja na przeżywanych emocjonalnych symptomach nieśmiałości, jej zewnętrznych objawach i procesie oceny

Przeżywaniu nieśmiałości często towarzyszą objawy somatyczne, takie jak: przyspieszony puls, czerwienienie i pocenie się, napięcie mięśniowe, rzadziej drżenie. Skrajną postacią jest fobia społeczna – najczęstsze zaburzenie lękowe.

Wystąpienia publiczne, bycie w centrum uwagi, Kontakty intymne, Ujawnianie swoich uczuć lub emocji, Interakcje z osobami uznawanymi za autorytety, posiadającymi władzę lub starszymi, Sytuacje wymagające asertywności, obrony swoich praw, wyrażania poglądów, Proszenie o pomoc

Nieśmiałość zwykle nie odnosi się do jednostkowego , chwilowego stanu, lecz występuje w kontekście cechy osobniczej, polegającej na tendencji do jego konsekwentnego pojawiania się w wielu rodzajach sytuacji i w odpowiednio dużym natężeniu. Tak rozumiana nieśmiałość jest zwykle uważana za cechę charakteru, związana z dużą samoświadomością.

Chorobliwa nieśmiałość może być przeszkodą w osiągnięciu ważnych dla jednostki celów, zarówno osobistych, jak i zawodowych, przyczyniając się często do niezadowolenia z własnego życia. W bardzo poważnych przypadkach może dojść do praktycznej izolacji jednostki i poczucia utraty kontroli nad życiem.

Nie ma powszechnej zgody wśród psychologów co do przyczyn powstawania nieśmiałości. Przypuszczalnie są one wielorakie. Najczęściej ujawnia się u dzieci w wieku szkolnym, czasami można jednak zaobserwować typowe dla nieśmiałości zachowania już we wczesnym okresie życia.

Najsilniej przejawia się w społecznościach wysoko ucywilizowanych, nastawionych na indywidualny sukces i rywalizację, z rozbudowanym systemem norm zachowania. Wskazuje to na ogromną rolę czynników społecznych jako podłoża nieśmiałości. Przykładem społeczeństwa generującego nieśmiałość może być Japonia, gdzie występuje zjawisko hikikomori.

Niechęć introwertyków do niektórych rodzajów aktywności społecznej i ograniczanie kontaktów z ludźmi nie są spowodowane lękiem przed oceną, lecz są kwestią autentycznej preferencji, związanej z ogólniejszą potrzebą unikania nadmiaru stymulacji. W przeciwieństwie do introwersji, nieśmiałość nie jest zdeterminowana fizjologicznie, może zostać nauczona i oduczona.

Według specjalistów, nieśmiałość ściśle powiązana jest z temperamentem, jaki posiada dana osoba. Wyróżnia się cztery typy temperamentu: choleryczny, sangwiniczny, melancholiczny i flegmatyczny. Osoby posiadające dwie ostatnie cechy osobowości częściej narażone są na problem związany z nieśmiałością.

Temperament choleryczny związany jest z silną wolą, odwagą i skłonnościami przywódczymi osoby, która go posiada. Cholerycy są energiczni i chętnie podejmują ryzyko, często otwarcie wyrażają swoje myśli i opinie, są entuzjastami. Jednak często ulegają silnym emocjom, są impulsywni i drażliwi.

Flegmatyk z kolei jest powolny, ale solidny i praktyczny. Osoby o tym typie temperamentu nie lubią zmian i chcą, aby ich życie było uporządkowane, podobnie jak melancholik.

Melancholik ceni sobie poukładane życie, jest pedantyczny i uparty. Podejmując decyzje, długo analizuje za i przeciw. Często bywa nadwrażliwy i nietowarzyski, skłonny do zamykania się w sobie.

Sangwinicy są wylewni, serdeczni i bardzo przyjaźnie nastawieni do innych ludzi. Cechuje ich jednak pewna niecierpliwość i skłonność do przesady.

Aby móc przezwyciężyć nieśmiałość, trzeba się do niej przyznać. To tak jak z chorobą- aby móc ją wyleczyć, trzeba postawić diagnozę i przepisać odpowiednie specyfiki likwidujące schorzenie. Później należy podjąć odpowiednie kroki, które spowodują, że staniemy się bardziej śmiali i odważni.

Najlepiej na kartce spisać to, co nam się w nas podoba, w czym jesteśmy dobrzy. Zastanowić się, co nas interesuje, a swoje zainteresowanie i hobby pokazywać innym.

Osoba nieśmiała ma problem z komunikowaniem się z innymi. Ale jeżeli uświadomi sobie, że ma coś ciekawego do powiedzenia, to już jest pierwszy krok do sukcesu. Im częściej będziemy rozmawiać, tym śmielej przyjdzie nam konwersować z innymi.

Każdy z nas jest indywidualną, wartościową istotą i nie ma sensu wpadać w kompleksy z byle powodu. Należy skupić się na swoich zaletach i mieć świadomość, że je posiadamy, natomiast swoje wady należy po prostu zwalczać.

Udowodniono, że ubiór ma ogromne znaczenie dla naszego samopoczucia. Gdy jesteśmy zadowoleni ze swojego wyglądu, jesteśmy również bardziej śmiali. Dlatego przygotowując się do czekających nas spotkań, rozmów, pamiętajmy również o tym aspekcie.

Dziękuję za uwagę!