Od polityki ekologicznej do turystyki zrównoważonej Polityka

Od polityki ekologicznej do turystyki zrównoważonej

Polityka ekologiczna to świadoma i celowa działalność: państwa, władz samorządowych, podmiotów gospodarczych w zakresie gospodarowania środowiskiem, czyli: ð pozyskiwania zasobów naturalnych, ð użytkowania walorów środowiska, ð kształtowania i ochrony ekosystemów lub ich elementów. Ochrona dotyczy zwłaszcza obiektów, obszarów, ekosystemów, które stanowią dziedzictwo narodowe, miejsce kultu, rekreacji, badań naukowych lub edukacji. 2

Dziedziny polityki ekologicznej Polityka geologiczna leśna ochrony przyrody w obszarze gospodarki odpadami w obszarze zasobów wodnych w obszarze bioróżnorodności w innych obszarach. 3

Polityka gospodarcza a polityka ekologiczna Globalna polityka gospodarcza (polityka światowa) Ogólna polityka państwa Polityka społeczna Polityka ochrony zdrowia Polityka sportu i turystyki Polityka gospodarcza Polityka energetyczna i przemysłowa Polityka ekologiczna Polityka transportowa Polityki sektorowe 4

Polityka ekologiczna państwa – jako dokument strategiczny 1. I Polityka ekologiczna państwa w latach 1991 -1999 2. II Polityka ekologiczna państwa z uwzględnieniem perspektyw do roku 2025 3. Polityka ekologiczna państwa w latach 2003 -2006 z uwzględnieniem perspektyw do 2010 4. Polityka ekologiczna państwa w latach 2007 -2010 z perspektywą do 2014 5. Polityka ekologiczna państwa na lata 2009 – 2012 z perspektywą do 2016 5

Polityka turystyczna – jako dokument strategiczny Kierunki rozwoju turystyki do 2015 roku (Rada Ministrów 2008) - wpisują się w realizację: celów strategicznych Unii Europejskiej określonych w odnowionej Strategii Lizbońskiej, priorytetów Strategii Rozwoju Kraju 2007 -2015, celu strategicznego Narodowych Strategicznych Ram Odniesienia 2007 -2013, priorytetów Krajowego Programu Reform 2005 -2008, założeń Polityki Ekologicznej Państwa na lata 20072010 z uwzględnieniem perspektywy na lata 2011 -2014. 6

Wiodące cele rozwoju turystyki w Polsce wzrost znaczenia ekonomicznego turystyki w rozwoju gospodarczym kraju, wzrost jakości środowiska i życia mieszkańców, współpraca oraz integracja na rzecz turystyki i jej otoczenia w wymiarze społecznym, przestrzennym i ekonomicznym. 7

Polityka turystyczna a środowisko przyrodnicze 1. 2. 3. 4. 5. 6. Rozwój turystyki w zgodzie z wymogami ochrony terenów przyrodniczo cennych. Równoważony rozwój jako wiodący trend w programach rozwoju turystyki. Jakość ekosystemów wyznacznikiem kierunków rozwoju turystyki (walory środowiska naturalnego są rdzeniem produktu turystycznego). Edukacja i podnoszenie świadomości ekologicznej oferentów usług turystycznych i klientów. Propagowanie idei zrównoważonej turystyki. Zaangażowanie miejscowej społeczności, władz regionalnych i lokalnych w stymulowanie inicjatyw propagujących zrównoważoną koegzystencję turystyki i środowiska naturalnego. 8

Turystyka - ochrona środowiska – zrównoważona turystyka Idea zrównoważonej turystyki (początek) – konferencja „Środowisko i Rozwój” Rio de Janeiro 1992. Koncepcja – konferencja „Zrównoważona turystyka” Hiszpania 1995 Karta Zrównoważonej Turystyki 1995 9

Zrównoważona turystyka Zrównoważony rozwój turystyki musi być ekologiczny, zintegrowany ze środowiskiem przyrodniczym, Zrównoważony rozwój to ekonomicznie wykonalny i wskazana społecznie, etycznie oraz społecznie celowa ekonomicznie i akceptowalny. pożądana ekologicznie strategia rozwoju gospodarczego. 10

Założenia turystyki zrównoważonej 1. 2. 3. 4. 5. Rozwój turystyki dostosowany do rodzaju i jakości zasobów środowiska - nie może przyczynić się do ich degradacji. Miejscowa ludność partycypuje we wszystkich przedsięwzięciach związanych z turystyką na jej terenach. Oferta turystyczna bazuje na miejscowych zasobach naturalnych, ludzkich i materialnych. Obiekty niewielkie, dostosowane skalą do otoczenia. Rozwój turystyki zintegrowany z miejscowym rozwojem społeczno-gospodarczym – rozwój korzystny etycznie, społecznie i ekonomicznie dla społeczności lokalnej 11

Ekologizacja turystyki Drogą do zrównoważonej turystyki jest jej ekologizacja. To proces stopniowego zmniejszania stopnia zagrożeń środowiska przyrodniczego przez turystykę. Obszary powiązań turystyki ze środowiskiem: 12

Zrównoważona turystyka w dokumentach strategicznych Agenda 21 (1996 r. ) przygotowana przez Światową Radę Turystyki i Podróży, Światową Organizację Turystyki, Radę Ziemi, Turystyka i Środowisko (1997 r. ) dokument Rady Europy (na bazie Deklaracji Berlińskiej) Rezolucja Rady Unii Europejskiej (2002 r. ) i komunikat (2003 r. )w sprawie poprawy stanu ekorozwoju turystyki Komunikat Komisji Europejskiej (2007 r. ) - Agenda dla zrównoważonej i konkurencyjnej turystyki europejskiej Strategia rozwoju turystyki na lata 2007 -2013 (z 2005 r. zawiera szereg elementów turystyki zrównoważonej). 13

Wyzwania zrównoważonej turystyki w UE zapewnienie bezpieczeństwa turystów i społeczności lokalnych, ochrona zasobów przyrodniczych i kulturowych regionów turystycznych, zminimalizowanie zanieczyszczeń i zużycia surowców w ośrodkach turystycznych, zarządzanie zmianami w dążeniu do zapewnienia dobrobytu wspólnoty, zmniejszenie sezonowego charakteru popytu, uwzględnienie wpływu transportu związanego z turystyką na środowisko, umożliwienie wszystkim dostępu do turystyki (bez dyskryminacji), poprawa jakości zatrudnienia w turystyce. 14

Formy turystyki zrównoważonej Forma turystyki ekoturystyka aktywna Przykłady Ø Ø Ø Ø wędrówki i wspinaczki wysokogórskie, wędrówki piesze, wycieczki rowe, wycieczki kajakowe i łodziami, spływy pontonami, rejsy i wyprawy żeglarskie, wycieczki konne, w karawanie wielbłądów, wędrówki na nartach biegowych i turystycznych, zimowe wędrówki piesze, wyprawy nurkowe wyprawy faunistyczne w celu obserwacji, fotografowania, rysowania, malowania, nagrywania odgłosów zwierząt wyprawy florystyczne w celu obserwacji, fotografowania, rysowania, malowania itp. roślin i grzybów 15

Formy turystyki zrównoważonej Forma turystyki Przykłady wyprawy kulturowe i etnograficzne ü wędrówki piesze lub objazdowe po zabytkach etnograficzno-kulturowych regionu; ü wycieczki po szlakach dziedzictwa specjalnie przygotowanych i oznaczonych, łączących największe atrakcje kulturowe, historycznej i przyrodniczokrajobrazowe regionu; ü pobyt w wioskach i centrach kultury różnych grup etnicznych i poznawanie ich tradycji; ü wyjazdy na festiwale i imprezy kulturalnofolklorystyczne; ü wycieczki edukacyjne; ü wyjazdy w celu pracy społecznej w terenie; praca społeczna dla ochotników połączona z możliwością zwiedzania danego kraju lub regionu; turyści-ochotnicy uczestniczą w badaniach prowadzonych przez naukowców w terenie; wyprawy geologiczne, astrologiczne. 16

17