НЕПАЎНАЗНАЧНЫЯ СЛОВЫ спецыяльныя словы няма яскрава выражанага

НЕПАЎНАЗНАЧНЫЯ СЛОВЫ = спецыяльныя словы: няма яскрава выражанага лексічнага значэння; ужыв. т. разам з паўназначнымі; не маюць самастойнага націску; не выступаюць у ролі члена сказа. НЯЗМЕННЫЯ: прыназоўнік, злучнік, часціцы ЗМЕННЫЯ: звязкі ВІНАГРАДАЎ: Часціны мовы Часціцы мовы

- ПРЫНАЗОЎНІК непаўн. сл. , з дапамогай якіх выражаюцца адносіны паміж гал. і залежн. словамі ў словазлучэнні з апасродкаванай падпарадкавальнай сувяззю. ПАХОДЖАННЕ невытворныя: простыя/складаныя вытворныя: аднаслоўныя/неаднаслоўныя адпрыслоўн. /адпрыметн. /адназоўн. /аддзеясл. ВАРЫЯНТЫ: У – Ў, ВА, УВА З – СА АБ – АБА ПЕРАД – ПРАД, ПЕРАДА, ПРАДА АПРАЧА - АПРОЧ

двухсклонавыя трохсклонавыя ДЛЯ ВЫРАЖЭННЯ СІНТАКСІЧНЫХ АДНОСІН : Ø ПРАСТОРАВЫХ; Ø ЧАСАВЫХ; Ø АБ’ЕКТНЫХ: УЛАСНА-АБ’ЕТНЫХ; КАМІТАТЫЎНЫХ; АБЛЯТЫЎНЫХ; ЛІМІТАТЫЎНЫХ; ДЭЛІБЕРАТЫЎНЫХ; ЗАМЯШЧАЛЬНАСЦІ. Ø ТРАНСГРЭСІЎНЫХ; Ø МЕРЫ І СТУПЕНІ; Ø АТРЫБУТЫЎНЫХ: ЯКАСНЫХ, КОЛЬКАСНЫХ. Ø ДЫСТРЫБУТЫЎНЫХ; Ø ПРЫНАЛЕЖНАСЦІ; Ø ГЕНЕТЫЧНЫХ; Ø КАМПАРАТЫЎНЫХ; Ø СПОСАБУ ДЗЕЯННЯ; Ø ПРЫЧЫННЫХ; Ø МЭТАВЫХ; Ø ПРЫБЛІЗНАСЦІ. СІНАНІМІКА ПРЫНАЗОЎНІКАЎ!

ЗЛУЧНІКІ - непаўн. сл. , што ўжываюцца для сувязі сінт. адзінак і паказваюць на сэнсава-грамат. адносіны паміж імі. ПАХОДЖАННЕ: вытворныя / невытворныя; ПАВОДЛЕ СКЛАДУ: простыя / састаўныя; ПАВОДЛЕ ЎЖЫВАННЯ: адзіночныя/паўторныя/парныя; ПАВОДЛЕ ФУНКЦ. ПРЫЗНАЧЭННЯ: злучальныя: падпарадкавальныя: -спалучальныя; -прычынныя; -супастаўляльныя; -часавыя; -пераліч. -размеркавал. ; -умоўныя; -далучальныя; -мэтавыя; -градацыйныя; -уступальныя; -параўнальныя. =семантычныя злучнікі асемантычныя=тлумач. Зл.

ЗЛУЧАЛЬНЫЯ СЛОВЫ 1. 2. 3. 4. 5. Выконваюць функцыю члена сказа; Злучнік можна апусціць, злуч. слова – нельга; На злучнік не падае лагічны націск, на злуч. слова можа падаць; Залежную частку са злуч. сл. м. трансфармаваць у пытальны сказ. Злучнік м. замяніць т. злучнікам, злучальнае слова – злуч. словам, іншым займеннікам, назоўнікам. Я знаю, што цяжка і горка свой дом пакідаць. Тады яны ведалі, што іх чакае. Я не ведаю, як рашыць задачу.

ЧАСЦІЦЫ непаўназн. сл. , якія выражаюць дадатковыя сэнсав. , мадальнавалявыя або эмац. -экспрэсіўн. адценні зн-ня слова, словазлуч. ці сказа. Т. мадыфікуюць значэнне як. -н. моўнай адзінкі: - Розныя сэнсавыя адценні значэння: указальныя, азначальна-ўдакладняльн. , вылучальна-абмежав. ; 2. Мадальныя і мадальна-валявыя адценні: сцвярджальныя, адмоўн. , пытальн. , мадальнаваляв. , паравўнальн. , адносіны да верагоднасці; 3. Эмацыянальныя і экспрэсіўныя адценні: узмацняльныя, клічныя. Састаўныя часціцы: дык вось, вось ужо, куды там, абы толькі і інш. 4. Сінтаксічныя часціцы: словаўтвар. , формаўтвар. 1.

ЗВЯЗКІ -непаўназн. сл. дзеяслоўнага паходжання, якія ўжываюцца для выражэння граматычн. значэнняў (часу і ладу) састаўнога выказніка. У залежнасці ад ступені страты лексічнага значэння тыпы звязак: 1. Абстрактныя (незнамянальныя) – быць; 2. Паўабстрактныя (паўзнамян. ) – стаць, лічыцца, здавацца, станавіцца, рабіцца; 3. Знамянальныя формы дзеясловаў руху або стану: хадзіць, стаяць, сядзець, вярнуцца, жыць. Не звязкі! (у складзе саст. дзеясл. выказніка) Пачаць, пачынаць, стаць, перастаць, пакінуць ІНФ. (будаваць, бегчы, чытаць, расказаць) +

ВЫКЛІЧНІКІ -нязменныя сл. , якія выражаюць розн. пачуцці і валявыя пабуджэнні гаворачай асобы: -не маюць прадметн. (намінатыўн. ) значэння; -маюць усвядомлены калектывам сэнсавы змест; -м. мець самастойн. інтанацыйнае афармленне; -марфемна непадзельныя. Сінтаксічна-незалежныя: -ізаляваная пазіцыя ў сказе; -не ўступаюць у сувязь з інш. сл. ; -не з’яўляюцца членамі сказа. Не выклічнікі! Рэфлекторныя гукі і выгукі = факты першай сігнальнай сістэмы

Радасн. пачуцці або станоўчыя адносіны; o Звярнуць увагу; o Адмоўныя адносіны; o Патрабаванне; o Здзіўленне, o Загад; недаўменне, сумненне, спалох + эмацыян. ацэнка стану; o Выгукі; +эмац. -валяв. адносіны; o Заспакойваюць ці закалыхваюць; !!! Этыкетныя (моўнага этыкету) o Уздзейнічаюць на паводзіны жывел. o o

семантыка-граматычная катэгорыя -сл. , з дапамогай якіх перадаецца мадальная ацэнка аб’ектыўн. рэчаіснасці або адносіны гаворачай асобы да ўласнага выказвання, да выбару формы выражэння думкі. Спец. словы для выражэння сінтаксічнай мадальнасці! -не маюць катэгарыяльнага значэння; -не выконваюць намінатыўную функцыю; -не надаюць сэнсавых адценняў; -не ўступаюць у сувязі з інш. сл. у сказе; -не з’яўляюцца членамі сказа.

МАДАЛЬНЫЯ ЗНАЧЭННІ (АДЦЕННІ) Ў ЦЭЛЫМ ЦІ АСОБНЫХ КАМПАНЕНТАЎ Ня/пэўнасці; ня/ўпэўненасці; сумнення; недаверу; экспрэсіўныя ацэнкі выказвання. РАЗРАДЫ: -выражаюць ступень упэўненнасці ў рэальнасці таго, аб чым гаворыцца ў выказванні; -значэнне няўпэўненасці, меркавання, дапушчэння, не/магчымасці таго, аб чым гаворыцца. Спалучэнні слоў: на самой справе, можа быць, як быццам, само сабой зразумела і інш. Невытворныя Вытворныя

-ГУКІ ЦІ ГУКАВЫЯ КОМПЛЕКСЫ, ЯКІЯ СПАЛУЧАЮЦЬ ДЛЯ ПЕРАДАЧЫ ХАРАКТЭРН. ГУКАЎ, ВЫГУКАЎ ЦІ ШУМАЎ, ШТО ЎТВАРАЮЦЦА ПРАДМЕТАМІ АБО ЖЫВЫМІ ІСТОТАМІ. ТОЛЬКІ ПРЫБЛІЗНА ПЕРАДАЮЦЬ УМОЎНЫЯ ЗНАКІ МОЎНЫ ЗНАК, ЯКІ ЧЫСТА ЎМОЎНА АБАЗНАЧАЕ ПЭЎНАЕ ГУЧАННЕ! СУБСТАНТЫВАЦЫЯ ЛЮБЫ ЧЛЕН СКАЗА 1. 2. 3. ТРЫ ГРУПЫ: Дзеясловы імгненнага дзеяння: брык, прыг, тык, скок; (у ролі выказніка, захоўваюць дзеяслоўнае кіраванне) Гукаперайманні: бам, бом, ба-а-х, ба-бах, бум-м; Сінкрэтычныя словы: бах, трах;