Можа, адтуль праз усё жыццё — 3 грознай пары партызанскай — Я і нясу ў душы пачуццё Адказнасці грамадзянскай. Н. Гілевіч
Ніл Гилевіч Родныя дзеці
Я ж выбраў працу без гарантый: Дыханне часу сцерагу I ад надзённасці гарачай Убок падацца не магу.
А у нас зямля - якую краску, Якую былку не сарвi, Кладзi да сэрца, як лякарства I здаравей, брат, i жывi.
І хочаш ты пазнаць у кнізе Жыццё, якому сам - суддзя. Ды каб без тых эрзац-калізій, Дзе ўсё вядома загадзя. Каб пошук праўды ў ёй быў моцны. Каб прачытаў, сабе наўздзіў, Усю зараз - і смачна цмокнуў: «Прыдумаў, гад, а - дагадзіў!»
. . . Я скалясіў і змераў пешкі Твае прасторы ўдоўж і ўшыр І ўсе шляхі, дарогі, сцежкі Пакрыжаваліся ў душы. Не знаю сам, якога зелля Ты падліваеш мне ў пітво, Што гэтак моцна, гэтак хмельна Тваё чаруе хараство. . .
Не раз'яднаць і не адсекчы Ні ручайка - пакуль жывы. Тваіх артэрый ток адвечны Давечны ток маёй крыві
МЫ — ТРОЙЧЫ ДЗЕЦІ Ў ВЕЧНЫМ КРУЗЕ: МЫ ДЗЕЦІ РОДНАЕ СЯМ‘I, I ДЗСЦІ МАЦІ-БЕЛАРУСІ, I ДЗЕЦІ МАТУХНЫ-ЗЯМЛІ.