Генрых Тэадор Бёль Heinrich Theodor Böll 21 12

Зарегистрируйтесь, чтобы просмотреть полный документ!

Генрых Тэадор Бёль Heinrich Theodor Böll 21. 12. 1917 — 16. 07. 1985

Даваеннае жыццё Генрых Бёль нарадзіўся 21 снежня 1917 г. у Кёльне, у ліберальнай каталіцкай сям'і рамесніка. З 1924 па 1928 г. вучыўся ў каталіцкай школе, затым працягнуў навучанне ў кёльнскай Гімназіі кайзера Вільгельма. Працаваў столярам, служыў у кнігарні. Пасля сканчэння сярэдняй школы ў Кёльне Бёль, які пісаў вершы і аповяды з ранняга дзяцінства, аказваецца адным з нешматлікіх вучняў у класе, якія не ўступілі ў гітлеругенд. Па сканчэнню класічнай гімназіі (1936) працаваў вучнем прадаўца ў букіністычнай краме. Праз год пасля школы яго адпраўляюць на працу ў працоўны лагер Імперскай службы. Улетку 1939 г. Бёль паступае ў Кёльнскі ўніверсітэт, але ўжо ўвосень яго заклікаюць у вермахт. Падчас Другой сусветнай вайны 1939— 1945 гады пяхотнікам ваяваў у Францыі, удзельнічаў у баях на Ўкраіне і Крыму. У 1942 Бёль ажаніўся на Ганне Мары Чэх, якая нарадзіла яму двух сыноў. У лютым 1945 года ён спрабаваў дэзерціраваць, але пагроза расстрэлу вымкусіла яго вярнуцца. Ад далейшай службы Г. Бёля пазбавіў амерыканскі палон, ў які здаўся ў красавіку 1945 г.

Пасляваеннае жыццё Пасля палону Бёль працаваў столярам, а затым вярнуўся ў Кёльнскі ўніверсітэт і вывучаў там філалогію. У 1950 Бёль стаў удзельнікам «Групы 47» . У 1952 у праграмным артыкуле «Прызнанне літаратуры руін» , своеасаблівым маніфесце гэтага літаратурнага аб'яднання, Бёль заклікаў да стварэння «новай» нямецкай мовы — простай і праўдзівай, злучанай з пэўнай рэчаіснасцю. У 1967 Бёль атрымлівае прэстыжную нямецкую прэмію Георга Бюхнэра. У 1971 г. Бёль быў абраны прэзідэнтам нямецкага ПЕН-клуба, а затым узначаліў і міжнародны ПЕН-клуб. Гэты пост ён займаў да 1974 г. У 1969 году на тэлебачанні адбылася прэм'ера знятага Генрыхам Бёлем дакументальнага фільма «Пісьменнік і яго горад: Дастаеўскі і Пецярбург» . У 1967 году Бёль пабываў у Маскве, Тбілісі і Ленінградзе, дзе збіраў матэрыял для яго. Яшчэ адна паездка адбылася праз год, у 1968 годзе, але толькі ў Ленінград. У 1972 ён першым з нямецкіх пісьменнікаў пасляваеннага пакалення быў узнагароджаны Нобелеўскай прэміі. Шмат у чым на рашэнне Нобелеўскага камітэта паўплывала выхад новага рамана пісьменніка «Групавы партрэт з дамай» (1971), у якім пісьменнік паспрабаваў стварыць грандыёзную панараму гісторыі Нямеччыны XX стагоддзя.

Памяць Бёль помер 16 ліпеня 1985 г. у Лангенбройхе. Пахаваны 19 ліпеня 1985 гады ў Борнхайме-Мертэне побач з Кёльнам пры вялікай скупнасці народа, з удзелам калегаў-пісьменнікаў і палітычных дзеячаў. У 1987 у Кёльне быў створаны Фонд імя Генрыха Бёля — няўрадавая арганізацыя, якая цесна ўзаемадзейнічае з партыяй «Зялёных» (яго аддзяленні існуюць у шматлікіх краінах, у тым ліку і ў Расеі). Фонд падтрымлівае праекты ў сферы развіцця грамадства, экалогіі, праў чалавека. Помнік Генрыху Бёлю ў Берліне

Творчасць Раннія аповяды Г. Бёля па характары падобныя да аповядаў многіх нямецкіх аўтараў кан. 1940 -х; яны ўяўляюць сабою хуткамаляваныя, бязлітасна рэалістычныя партрэты «маленькіх людзей» , якія насяляюць руіны разбамбаваных гарадоў. Як і аповяды, першыя яго раманы – «Цягнік прыйшоў своечасова» (Der Zug war pünktlich, 1949), «Дзе ты быў, Адам? » (Wo warst du, Adam? , 1951), «І не сказаў ніводнага слова» (Und sagte kein einziges Wort, 1954) – гучаць абвінавачваннем жахам і хаасу вайны. Калі Г. Бёль адышоў ад тэмы вайны і выжывання, манера яго змянілася. У кнізе «Більярд а палове дзесятай» (Billiard um Halbzehn, 1959), які часта завуць лепшым яго раманам, Г. Бёль выкарыстоўвае складаныя апавядальныя прыёмы, сціскаючы ў адзіны дзень досвед трох пакаленняў заможнай нямецкай сям'і. У рамане «Вачамі блазна» (Ansichten eines Clowns, 1963) выкрываюцца норавы каталіцкага істэблішменту. «Групавы партрэт з дамай» (Gruppenbild mit Dame, 1971), самы аб'ёмны і найболей наватарскі раман Г. Бёля, напісаны ў форме падрабязнай бюракратычнай справаздачы, дзе каля 60 чалавек характарызуюць нейкую персону, ствараючы мазаічную панараму нямецкага жыцця пасля 1 -ай сусветнай вайны. «Страчаны гонар Катарыны Блум» (Die Verlorene Ehre der Katharina Blum, 1974) – іранічная замалёўка на тэму бульварнай прэсы і плётак.

Творчасць Бёль быў першым і, мабыць, самым папулярным у СССР заходнегерманскім пісьменнікам маладога паваеннага пакалення, кнігі якога былі выдадзены ў перакладзе на рускі. З 1952 па 1973 на рускай мове было апублікавана больш 80 аповядаў, аповесцяў, раманаў і артыкулаў пісьменніка, прычым яго кнігі выходзілі нашмат вялікімі тыражамі, чым на радзіме, у ФРГ. Пісьменнік неаднаразова бываў у СССР, аднак быў вядомы і як крытык савецкага рэжыму. Прымаў у сябе А. Салжэніцына і Льва Копелева, выгнаных са СССР. У папярэдні перыяд Бёль нелегальна вывозіў рукапісы Салжэніцына на Захад, дзе яны былі апублікаваны. У выніку твора Бёля былі забаронены да публікацыі ў Савецкім Саюзе. Забарона была зняты толькі ў сярэдзіне 1980 -х гг. з пачаткам перабудовы. У творчай спадчыне Г. Бёля – раман «Пад канвоем клопату» (Fürsorgliche Belagerung, 1979) пра тэрарызм; «Што станецца з хлопчыкам, ці Якая-небудзь справа па кніжнай частцы» (Was soll aus dem Jungen bloss werden? oder: Irgend was mit Büchern, 1981) – успаміны пра ранняе юнацтва у Кёльне. У пачатку 1990 -х гадоў на пепялішчы хаты Бёля знайшлі рукапісы, у якіх знаходзіўся тэкст самага першага рамана пісьменніка - «Анёл маўчаў» . Гэты раман пасля стварэння быў самім аўтарам, абцяжараным сям'ёй і якія патрабуюць у грошах, «разабраны» на мноства асобных аповядаў дзеля атрымання большага ганарару.

Скачать презентацию Генрых Тэадор Бёль Heinrich Theodor Böll 21 12

Генрих Бёлль.pptx

Количество слайдов: 6