Ergonomia pracy stomatologa Bilous Oleksandr Stacjonarne 20162017 Fizjoterapia Zasady

Ergonomia pracy stomatologa Bilous Oleksandr/Stacjonarne 20162017/Fizjoterapia

Zasady ergonomii w gabinecie stomatologicznym Ergonomia stomatologiczna zajmuje się przeniesieniem podstawowych zasad ergonomii klasycznej do relacji pomiędzy lekarzem, asystentką, higienistką, pacjentem oraz miejscem pracy – gabinetem stomatologicznym. Istotną rolę odgrywa tutaj wzajemna współpraca w zespole stomatologicznym. Możemy tu mówić o ergonomii statycznej, która określa pracę zespołu stomatologicznego, wykonywaną w jednej ściśle określonej pozycji

Zasady ergonomii w gabinecie stomatologicznym Obecnie odchodzi się od pracy zespołu w pozycji statycznej. Innym pojęciem jest ergonomia dynamiczna. Uznaje ona za ergonomiczną pracę zespołu stomatologicznego w różnych pozycjach, zajmowanych przez poszczególnych jego członków.

Zasady ergonomii w gabinecie stomatologicznym Ergonomia ta opiera się na przekonaniu, że żadna pozycja, nawet najbardziej prawidłowa, nie jest wygodna, jeżeli pozostaje się w niej przez dłuższy czas.

Warunki pracy W gabinecie stomatologicznym zależy nam na zapewnieniu jak najlepszych warunków pracy lekarzowi i jego współpracownikom. Na warunki pracy składa się wiele czynników. Na niektóre z nich, oczywiście na wszystkie, ma pewien wpływ personel gabinetu – w tym lekarz stomatolog

Wejście do pomieszczeń, w których prowadzona jest praktyka lekarska, nie może prowadzić przez inne pomieszczenia użytkowe lokalu ani pełnić funkcji komunikacyjnej dla pozostałych części mieszkania

W poczekalni, przy wejściu do przychodni powinny być wydzielone trzy strefy. Pierwsza to miejsce na pozostawienie okryć wierzchnich pacjentów. Druga to wydzielone miejsce, w którym można pozostawić wózki dziecięce lub inwalidzkie. W małych przychodniach (nie więcej niż 6 gabinetów) nie trzeba wydzielać osobnej strefy na wózki. Trzecią strefę tworzy punkt rejestracyjny lub informacyjny

Światło We wnętrzach stosuje się następujące rodzaje oświetlenia elektrycznego: ogólne – oświetlenie całej przestrzeni pracy; miejscowe – oświetlenie bezpośredniego stanowiska pracy; złożone – składające się z oświetlenia ogólnego i miejscowego.

W gabinecie stomatologicznym zaleca się stosowanie także oświetlenia bakteriobójczego – lampa bakteriobójcza powinna być załączona tylko na czas nieobecności personelu i pacjentów. O prawidłowości oświetlenia w gabinecie stomatologicznym decydują przede wszystkim: • ogólny poziom jasności oświetlenia gabinetu; • oświetlenie miejscowe stanowisk pracy; • oświetlenie punktowe pola pracy (jama ustna pacjenta); • równomierność oświetlenia.

Prawidłowo dobrane oświetlenie decyduje o tym, że personel gabinetu mniej męczy się w pracy; odbierane bodźce wizualne są zbliżone do obserwowanych w świetle naturalnym; możliwy jest właściwy dobór odcieni wypełnień stomatologicznych i prawidłowa ocena tkanek poddawanych badaniom. Ponadto pacjent: czuje się swobodnie w poczekalni i gabinecie; zabiegi odbiera mniej uciążliwie; ma lepszy nastrój.

Dobór mebli Dodatkowe uwagi dotyczące pomieszczeń pracy stomatologa i personelu stomatologicznego to: • szyby w oknach powinny być czyste i przepuszczać dostateczną ilość światła. Do mycia okien powinien być zapewniony dogodny i bezpieczny dostęp; • okna powinny być wyposażone w odpowiednie urządzenia eliminujące nadmierne operowanie promieni słonecznych padających na stanowiska pracy; • okna przeznaczone do wietrzenia pomieszczeń należy wyposażyć w urządzenia pozwalające na otwieranie ich w sposób łatwy i bezpieczny z poziomu podłogi oraz ustawienie części otwieranych w pożądanym położeniu.

Schorzenia zawodowe lekarzy stomatologów Zespół cieśni nadgarstka to schorzenie charakteryzujące się nieprawidłowym funkcjonowaniem nerwów w nadgarstku i ręce. . Zapalenie nadkłykcia bocznego kości ramiennej to z kolei zespół bólowy tkanek miękkich, położonych bocznie w stosunku do stawu łokciowego, pochodzący najczęściej z uszkodzonego przyczepu mięśnia prostownika wspólnego palców, który przyczepia się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej.

Do środków profilaktycznych zaliczyć należy: prawidłową, tzw. ergonomiczną, organizację stanowiska pracy; stosowanie wymaganych przerw prowadzenie ćwiczeń relaksacyjnorozluźniających. .

Ćwiczenie Splecione palce rąk odwracamy „na zewnątrz”, jednocześnie prostując przed siebie i w górę ramiona. Dzięki temu rozciągamy mięśnie, które w znacznym stopniu są angażowane w pracy stomatologa, czyli zginacze kończyn górnych i kręgosłupa. Ćwiczenie to daje mięśniom porcję energii i odciąża je, a tym samym zwiększa ich siłę i wydolność.

Jeżeli chodzi o podnoszenie i noszenie ciężkich przedmiotów, co czasem zdarza się w pracy zawodowej i pozazawodowej, to należy pamiętać o tym, że o obciążeniu organizmu podczas ręcznego przemieszczania ciężarów decyduje nie sama siła, lecz moment siły – iloczyn siły i ramienia jej działania. Jeżeli odległość przedmiotu podnoszonego (przenoszonego) wynosi 30 cm od osi naszego ciała, to obciążenie organizmu podwaja się. Takie nieergonomiczne przemieszczanie ciężarów może przyczynić się do wspomnianej wyżej choroby

Środkiem profilaktycznym może być m. inny styl pracy – pacjent leży, lekarz siedzi. Jednak pacjenci, szczególnie ci w starszym wieku, nie zawsze zgadzają się na taki układ. Inne przeciwwskazania do przeprowadzenia zabiegów stomatologicznych w pozycji leżącej z uwagi na stan pacjenta to m. in. : ciąża (szczególnie zaawansowana), znaczna otyłość, lękliwość, niedrożność nosa i wysokie ciśnienie.

Praca zespołowa Zmniejszenie obciążenia fizycznego dentysty występuje także w przypadkach pracy z asystą. Należy dodać, że w ergonomii stomatologicznej wprowadzono pięć klas ruchów: • klasa I – ruch palców; • klasa II – ruch palców i nadgarstka; • klasa III – ruch palców, nadgarstka i łokcia; • klasa IV – ruch całego ramienia; • klasa V – ruch ramienia i tułowia.

Trzy pierwsze klasy ruchów uważane są za wyznacznik pracy ergonomicznej. Dwie ostatnie uważane są za wyznacznik pracy nieergonomicznej. Podstawową zasadą w technikach zespołowych jest eliminacja lub minimalizacja ruchów klasy IV i V. Uważa się, że lekarz, pracując w tzw. pozycji tradycyjnej, dużo czasu pracuje w IV i V klasie ruchów