Скачать презентацию 2015 3 1 2 MSG Międzynarodowy podział pracy Скачать презентацию 2015 3 1 2 MSG Międzynarodowy podział pracy

2015.3.1.2. MSG.pptx

  • Количество слайдов: 16

2015. 3. 1. 2 MSG Międzynarodowy podział pracy 2015. 3. 1. 2 MSG Międzynarodowy podział pracy

Międzynarodowy podział pracy: 1. tradycyjny – funkcjonował do I wojny światowej (przetrwał ponad 100 Międzynarodowy podział pracy: 1. tradycyjny – funkcjonował do I wojny światowej (przetrwał ponad 100 lat); 2. współczesny – przyczyną tego podziału był rozwój przemysłowy w Anglii. Jego cechy charakterystyczne: a) międzygałęziowość (kraje rozwijają różne gałęzie gospodarki narodowej); b) stosunkowo słabo rozwinięta struktura podmiotowa gospodarki światowej oparta na tradycyjnym podziale pracy.

Międzynarodowy podział pracy(MPP) Międzynarodowy podział pracy jest szczególną, rozwiniętą formą społecznego podziału pracy. Stanowi Międzynarodowy podział pracy(MPP) Międzynarodowy podział pracy jest szczególną, rozwiniętą formą społecznego podziału pracy. Stanowi historycznie ukształtowane formy powiązań gospodarczych między poszczególnymi krajami, określa ich miejsce w produkcji światowej, czyli decyduje o międzynarodowej specjalizacji produkcji. Gospodarki krajowe specjalizują się w wytwarzaniu pewnego zbioru produktów, którymi są towary, usługi, technologie. Część produktów jest sprzedawana za granicę, część nabywana za granicą. Międzynarodowy podział pracy ulega ciągłym przemianom; zmienia się zakres i charakter międzynarodowej specjalizacji produkcji; zmianie ulegają również wzajemne stosunki między krajami. Poszczególne kraje stopniowo rezygnują z produkcji pewnych towarów na rzecz większej specjalizacji w produkcji innych dóbr lub usług. Zmieniają w ten sposób swoje miejsce w MPP. Pewne związki miedzy poszczególnymi krajami lub grupami krajów rozluźniają się, a na ich miejsce powstają nowe więzi gospodarcze. Jednakże granice międzynarodowego podziału pracy są nieostre. Mamy do czynienia z wieloma krajami produkującymi i sprzedającymi za granicą podobne produkty. Rzadko zdarza się sytuacja, gdy w wytwarzaniu danego produktu specjalizuje się wyłącznie jeden kraj.

MPP Na przełomie XVIII i XIX w. powstał międzynarodowy podział pracy, oparty na dwóch MPP Na przełomie XVIII i XIX w. powstał międzynarodowy podział pracy, oparty na dwóch rodzajach specjalizacji: przemysłowej i surowcowo-rolniczej. W produkcji przemysłowej specjalizowała się niewielka liczba krajów, natomiast pozostałe kraje stanowiły źródło zaopatrzenia w surowce i artykuły rolnicze. Ten podział pracy miał ogromny wpływ na charakter i strukturę gospodarki światowej oraz na zróżnicowanie poziomu rozwoju poszczególnych krajów. Funkcjonował on do II Wojny Światowej. Po jej zakończeniu nastąpiły istotne zmiany w międzynarodowym podziale pracy- zmalało znaczenie Europy Zachodniej na rzecz Stanów Zjednoczonych i Japonii. Udział danego kraju w MPP określany jest przez jego warunki naturalne (położenie geograficzne, klimat, zasoby bogactw naturalnych, warunki glebowe, czynniki demograficzne), ale jest również w coraz większym stopniu rezultatem rozwoju gospodarczego, przemian w sposobie produkcji, a zwłaszcza postępu naukowotechnicznego. Udział gospodarek w międzynarodowym podziale pracy i pozycja gospodarcza na świecie zależy przede wszystkim od efektywności gospodarowania (systemu gospodarczego) w danym kraju i od polityki ekonomicznej, która może mieć różną skuteczność.

Techniczny podział pracy Następstwem postępu technicznego oraz rozwoju produkcji stał się techniczny podział pracy, Techniczny podział pracy Następstwem postępu technicznego oraz rozwoju produkcji stał się techniczny podział pracy, polegający na podziale procesu produkcyjnego dóbr i usług na fazy, czyli zespoły czynności lub czynności pojedyncze wykonywane przez wąsko wyspecjalizowanych, wyposażonych w coraz bardziej skomplikowane narzędzia i maszyny pracowników. Następowało przejście od jednostkowej produkcji rzemieślniczej do masowej produkcji przemysłowej. Techniczny podział pracy umożliwia automatyzację procesów produkcyjnych. Obecnie podział pracy ma miejsce również w ujęciu międzynarodowym. Poszczególne kraje specjalizują się w wytwarzaniu tych produktów, których inne kraje produkować nie mogą (dotyczy to głównie płodów rolnych oraz surowców i materiałów) lub które produkują relatywnie najtaniej (teoria kosztów komparatywnych). Przejawem międzynarodowego podziału pracy jest handel zagraniczny.

Koszty komparatywne Teoria kosztów komparatywnych, sformułowana przez D. Ricardo, a rozwinięta przez J. S. Koszty komparatywne Teoria kosztów komparatywnych, sformułowana przez D. Ricardo, a rozwinięta przez J. S. Milla dotyczy wymiany międzynarodowej i międzynarodowego podziału pracy. Zgodnie z nią kraj może osiągać korzyści w wymianie handlowej nie tylko wtedy, gdy swoje towary wytwarza taniej niż inne kraje w ujęciu bezwzględnym, ale także wówczas, gdy wytwarza bezwzględnie drożej, ale różnice kosztów wytwarzania różnych towarów w porównaniu z innymi krajami (koszty relatywne, komparatywne) są zróżnicowane. Inne kraje mogą być zainteresowane importem towarów, które jakiś kraj wytwarza niewiele drożej od nich samych, gdyż dzięki temu oszczędzają pracę pozwalającą im wytworzyć i sprzedać za granicę więcej tych towarów, które same produkują taniej. Istotne znaczenie dla ustalenia korzyści z takiej wymiany ma kurs walutowy.

Podział pracy w ujęciu międzynarodowym Pojawienie się trwałych nadwyżek produkcyjnych w jednych krajach i Podział pracy w ujęciu międzynarodowym Pojawienie się trwałych nadwyżek produkcyjnych w jednych krajach i możliwość ich zbytu w innych stworzyło potrzebę rozwoju wymiany handlowej wykraczającej poza granice kraju, a w późniejszym okresie powstania także innych rodzajów powiązań gospodarczych. Uruchomiony w ten sposób mechanizm konkurencji międzynarodowej stał się trwałym elementem współokreślającym kierunki specjalizacji produkcji i wymiany poszczególnych krajów. Nadwyżki produkcyjne ponad potrzeby rynku narodowego nie były jednak warunkiem wystarczającym do przekształcenia społecznego podziału pracy w międzynarodowy podział pracy oraz handlu lokalnego z wymianą międzynarodową. Trzeba było stworzyć możliwości przemieszczania wzrastającej ilości towarów na znaczne odległości. Niezbędny okazał się zatem rozwój odpowiednie infrastruktury organizacyjno – ekonomicznej i technicznej, zapewniającej łatwość, trwałość, bezpieczeństwo oraz dużą intensywność i regularność międzynarodowych powiązań handlowych. Dopiero w takich warunkach mógł wzrastać szybko poziom wzajemnego uzupełniania się struktu produkcji poszczególnych krajów. Główną siłą napędową międzynarodowego podziału pracy jest więc rozwój techniki przejawiający się w ciągłym wzbogacaniu wiedzy o otaczającej nas rzeczywistości, coraz szerszym stosowaniu jej dorobków w praktycznym działaniu, a także w doskonaleniu narzędzi pracy i metod ich wykorzystywania.

MPP Międzynarodowy podział pracy można rozpatrywać bądź w kategoriach statycznych bądź dynamicznych. W statycznym MPP Międzynarodowy podział pracy można rozpatrywać bądź w kategoriach statycznych bądź dynamicznych. W statycznym pojmowaniu międzynarodowego podziału pracy zakłada się przyjęcie osiągniętej w jego wyniku struktury towarowej i geograficznej za daną i nie zmienną. W pojęciu dynamicznym, przeciwnie, zakłada się konieczność nieustannych zmian w strukturze produkcji i handlu, uwzględniających – z jednej strony możliwości rozwojowe danej gospodarki, z drugiej zaś potrzebę jej adaptacji do zmieniających się warunków w zakresie technik wytwarzania, dostępu do bogactw naturalnych, zmian wielkości oraz struktury popytu i podaży. Pojęcie statyczne może być przydatne do rozważań teoretycznych w tym do konstruowania modeli ekonomicznych i wprowadzania na ich podstawie pewnych wniosków wyjaśniających konkretną rzeczywistość ekonomiczną. Tego rodzaju modele, jak np. model kosztów komparatywnych D. Ricarda czy model Heckschera – Ohlina, posłużyły do wyjaśnienia źródeł korzyści realnych z wymiany międzynarodowej. Podejście statyczne jest jednak niebezpieczne jeśli chodzi o formułowanie celów polityki rozwoju ekonomicznego. W takim przypadku niezbędne jest dynamiczne ujęcie międzynarodowego podziału pracy ułatwiające wybór najkorzystniejszej struktury produkcji i wymiany z zagranicą z punktu widzenia obiektywnych możliwości rozwojowych kraju w zmieniających się dla niego wewnętrznych i zewnętrznych warunkach gospodarowania.

Korzyść komparatywna, względnie niższy koszt produkcji lub zdolność do produkowania wyrobu po niższej cenie, Korzyść komparatywna, względnie niższy koszt produkcji lub zdolność do produkowania wyrobu po niższej cenie, niż jest to w stanie zrobić konkurent, w sensie ilości dóbr, z których wytworzenia trzeba zrezygnować. Wyobraźmy sobie, że porównujemy dwie firmy A i B. Firma A w określonym czasie produkuje 4 komputery i 8 drukarek. Firma B natomiast 6 komputerów i 24 drukarki. Zatem koszt wytworzenia 1 komputera w firmie A wynosi 2 drukarki, a w firmie B - 4. Oznacza to, że A ma przewagę komparatywną w produkcji komputerów. Podobnie rzecz się ma z produkcją drukarek, lecz tu przewagę komparatywną ma B. Jeżeli więc A zacznie specjalizować się w produkcji komputerów, a B w produkcji drukarek i dojdzie do handlu między nimi przy cenie ustalonej na 1 komputer = 3 drukarki, to obie firmy odniosą z takiej wymiany korzyść.

Korzyść komparatywna Czynniki określające korzyści komparatywne: 1. naturalne warunki -klimat, -surowce, -siła robocza; 2. Korzyść komparatywna Czynniki określające korzyści komparatywne: 1. naturalne warunki -klimat, -surowce, -siła robocza; 2. poziom uprzemysłowienia; 3. technologia.

Siła robocza Podział pracy spowodował specjalizację produkcji w poszczególnych krajach. Pewne kraje posiadają w Siła robocza Podział pracy spowodował specjalizację produkcji w poszczególnych krajach. Pewne kraje posiadają w ich granicach wielką liczbę wykwalifikowanej siły roboczej i, dlatego najbardziej złożone procesy produkcyjne mają miejsce w tych państwach (USA, Zachodnia Europa i Japonia), inne zostały przekształcone w rezerwuar stosunkowo taniej i zdyscyplinowanej, chociaż mniej wydajnej, siły roboczej (głównie Wschodnia i Południowo-Wschodnia Azja). Trzecia grupa krajów przekształciła się w rezerwuar nadwyżki populacji w stosunku do potrzeb procesu produkcji (na przykład, większość krajów Afryki Subsaharyjskiej i część Azji, Północna Afryka i Ameryka Łacińska). W określonych przypadkach, kraje te mogą zostać nowymi źródłami taniej i zdyscyplinowanej siły roboczej (Południowa Azja, Wietnam i Karaiby).

Czynniki produkcji Zasoby potrzebne do wytwarzania dóbr i usług: 1 Terytorium (łącznie z surowcami Czynniki produkcji Zasoby potrzebne do wytwarzania dóbr i usług: 1 Terytorium (łącznie z surowcami naturalnymi), 2 Praca (zasoby ludzkie, ludność+migracja), 3 Kapitał (krajowy i zagraniczny), 4 Środki produkcji (zarządzanie, maszyny, materiały i pieniądze). Ostatnio wiedza została uznana jako dodatkowy, 5 czynnik produkcji.

Czynniki produkcji – ropa naftowa w tysiącach baryłek dziennie Kraj Produkcja 2011 Zmiana w Czynniki produkcji – ropa naftowa w tysiącach baryłek dziennie Kraj Produkcja 2011 Zmiana w ciągu dekady, % produkcji światowej Świat 83 570 + 11, 7 100, 0 1 Arabia Saudyjska 11 161 + 21, 8 13, 2 2 Rosja 10 280 + 47, 1 12, 8 3 USA 7 841 + 2, 2 8, 8 4 Iran 4 321 + 12, 9 5, 2 5 Chiny 4 090 + 23, 5 5, 1 6 Kanada 3 522 + 31, 5 4, 3 7 ZEA 3 322 + 30, 2 3, 8 8 Meksyk 2 938 - 17, 7 3, 6 9 Kuwejt 2 865 + 31, 3 3, 5 10 Irak 2 798 + 10, 9 3, 5 11 Wenezuela 2 720 - 13, 5 3, 5 12 Nigeria 2 457 + 8, 0 2, 9 13 Brazylia 2 193 + 64, 0 2, 5 14 Norwegia 2 039 - 40, 4 2, 3 15 Kazachstan 1 841 + 111, 8 2, 1

Czynniki produkcji – gaz wg krajów Miejsce Kraj/Region — Świat 1 Rosja 2 USA Czynniki produkcji – gaz wg krajów Miejsce Kraj/Region — Świat 1 Rosja 2 USA — Unia Europejska 3 Kanada 4 Iran 5 Katar 6 Norwegia 7 Chiny 8 Holandia 9 Algieria 10 Arabia Saudyjska Roczna produkcja(m³) 3, 177, 000, 000 647, 000, 000 619, 000, 000 182, 300, 000 152, 300, 000 138, 500, 000 116, 700, 000 106, 300, 000 102, 500, 000 85, 170, 000 85, 140, 000 83, 940, 000

Czynniki produkcji - kapitał Kapitał – oznacza zasoby trwałe (majątek, środki, aktywa) służące rozpoczęciu Czynniki produkcji - kapitał Kapitał – oznacza zasoby trwałe (majątek, środki, aktywa) służące rozpoczęciu lub kontynuacji działalności gospodarczej. Jest jednym z podstawowych, klasycznych czynników produkcji, obok: pracy i ziemi, które są potrzebne do rozpoczęcia lub kontynuowania produkcji. Występujące w postaci zasobów pieniężnych, środków produkcji oraz zasobów intelektualnych. W szerokim kontekście kapitał to "samopomnażająca się" wartość. Dzięki zaangażowanemu kapitałowi możliwa jest przynosząca zysk produkcja. Wypracowany zysk może być inwestowany, dzięki czemu następuje akumulacja kapitału. Taka definicja wskazuje po pierwsze na to, że kapitałem nie muszą być jedynie pieniądze i dobra, ale też technologie i inne niematerialne wartości. Po drugie mówi o tym, że nie każdy pieniądz (dobro/technologia) jest kapitałem, a jedynie ten zainwestowany, czyli taki, którego posiadanie daje właścicielowi tytuł do renty (np. w postaci odsetek, dywidendy, opłaty

Bezpośrednie inwestycje zagraniczne (BIZ) (ang. foreign direct investment - FDI) według definicji UNCTAD, IMF Bezpośrednie inwestycje zagraniczne (BIZ) (ang. foreign direct investment - FDI) według definicji UNCTAD, IMF i OECD są kategorią międzynarodowych inwestycji, dokonywanych przez rezydenta jednego kraju (nazywanym „inwestorem bezpośrednim” lub „firmą matką”) z zamiarem sprawowania długotrwałej kontroli w przedsiębiorstwie innego kraju (nazywanym „przedsiębiorstwem bezpośredniej inwestycji” lub „firmą-córką”). Przez „długotrwałą kontrolę” rozumie się tutaj istnienie długoterminowych relacji pomiędzy inwestorem bezpośrednim i przedsiębiorstwem bezpośredniej inwestycji oraz istotny poziom oddziaływania, który daje inwestorowi bezpośredniemu efektywny głos w zarządzaniu przedsiębiorstwem bezpośredniej inwestycji. Aby inwestycję uznać za BIZ, minimalny próg zaangażowania kapitałowego inwestora bezpośredniego w przedsiębiorstwie bezpośredniej inwestycji ustalono na poziomie 10%.